eiligenstadt - Föhrste
Vrijdag 14 juni

Vandaag 108 km gefietst Na ’s nachts een flinke bui waren de weersberichten goed, maar tot laat in de middag was het grijs en af en toe wat miezerig, maar het stelde niet veel voor.
Vanuit Heiligenstadt ging het weer stroomafwaarts en dus ook het fietspad wat parallel aan de Leine en de spoorlijn liep. Het wegdek van het fietspad verkeerde in een nieuwstaat. Al deze factoren bijeen zorgden ervoor dat we flink opschoten toen Anton nog eens op de teller keek hadden we al zo’n 40 km gereden.
Zoals gezegd was het een uitstekende route zo over Uder en Arendshausen, maar af en toe stuurde ze de fiets over rare klimmetjes, met name bij stations. Zo kon het gebeuren dat we een oudere man op de fiets inhaalde, wij die niet bekend zijn en de route volgen worden even meter omhoog gejaagd en krijgen een pittige kuitenbijter te verwerken, als we daarna weer terug zijn op het oude niveau, halen we weer het rustig voordpeddelende mannetje in. Nu vinden wij het helemaal niet erg om een stukje te klimmen, maar als het nou niet nodig is; liever niet. Voorbij Arendshausen worden wij gedwongen een stuk van de B80 te volgen, gelukkig, duurt dit niet erg lang want de B 80 buigt af bij Kirchgandern, richting Hannoversch-Gemünden


Er gaan veel makke schapen in een weitje

Wij gaan door over de Leine fietsroute bordjes aanwijzingen volgend, hetgeen niet altijd even gemakkelijk is omdat, heel opmerkelijk, regelmatig bordjes verdwenen zijn (wel paal geen bordje) of omgebogen, verder is de route nog niet zo verkeersluw aangelegd als dat we hier in Duitsland gewend zijn. Op grote stukken gaat het prima, maar dan ben je zomaar weer opeens langs een drukke weg aan het fietsen, iets waar we slecht tegen kunnen. Maar vooral het eerste stuk gaat het prima. Zoals door Göttingen heen, is het fietspad onderlangs de rivier en kunnen wij de stad doorkomen zonder enig zoekwerk en zonder hinder te hebben van het autoverkeer, alleen voorbij Göttingen moeten wij even de fiets af en de tandem de trap over sleuren dan over de brug en er weer af. Voor zulke situaties is een tandem met aanhanger niet echt handig, maar ach
Het duurt niet echt lang voor we weer op de fiets zitten.


De heel snel trein

We rijden door Bovenden langs Nörten – Hardenberg. Hier voorbij Göttingen heeft de gewone spoorlijn gezelschap gekregen van de hogesnelheidslijn en zien en horen wij die om de zoveel minuten wij die voorbij denderen afgewisseld met de gewone trein.
Bij Hillerse steken we de Leine weer eens over. In Northeim vinden we een goede gelegenheid een kannetje koffie met een stuk taart te nuttigen, dan zoeken wij onze route weer op en rijden door een soort recreatiegebied onder de autobaan en langs oude zandafgravingen, nu meertjes.
Bij Hollenstedt steken we de Leine weer over en loopt onze route weer langs een autoweg (vrij fietspad), maar het is geen echt drukke weg, wel heuvelachtig, maar niet zwaar.
Zo kwamen wij bij Einbeck, maar lieten dat evenwel links liggen en volgden wij de Leineroute. Dorpjes als Garslebsen en Ippensen stonden op de borden, bij de laatst genoemde plaats staken we de Leine weer over. Weer eens onder het spoorviaduct door, de HS-trein zijn we al weer een tijdje kwijt, Die is halverwege Northeim en Einbeck uit het dal verdwenen.
Bij Kreiensen kruisten wij de Leine weer en daar vonden we weer de route over rustige veldwegen.


Volksen

Daar bleek de band van de aanhanger te zijn gelukkig was daar net op de dijk een klein gemaal met een bank erbij. We besloten het nuttige met aangename te verenigen en op deze plek ook te gaan picknicken.
We moesten wel eerst korte metten maken met de brandnetels, die het bankje overwoekerden, maar het was best een mooi plekje met aan de ene kant de akkers en aan de andere kant de uiterwaarden van de Leine.
Terwijl Anton bezig was de band te verwisselen op een groot rooster boven de gemaalinlaat, hoorde dat het een buitengewoon klakbord was. Dat vroeg gewoon om muziek!
Dus toen de band verwisseld was, een fluitje van een cent, en weer bepakt en weer aan de fiets hing werd de Duitse concertina tevoorschijn gehaald en plaats genomen op het rooster.
Wat een geluid! Het klonk als een klok, een paar wandelaars die in de verte aankwamen bleven stil staan om te kijken waar die muziek opeens vandaan.
Toen ze later voorbij wandelden applaudisseerden zij, zelf was Anton ook erg benieuwd naar de klank, maar het is nu eenmaal moeilijk op een afstand naar jezelf te luisteren, dus moest hij het stellen met het baden in zijn eigen muzikale klanken, wat op zich best lekker is.