Zondag 2 juli 2006
Roosendael – Schendelbeke
Ook vandaag weer vertrekken we, na ontbeten te hebben en alles te hebben ingepakt, vroeg weg, want het beloofd (wordt eentonig) weer een warme dag te worden.
Na de routebeschrijving te hebben geraadpleegd, fietsen we richting spoorlijn teneinde de route weer op te pakken of om in ieder geval in Mechelen te geraken.
Eenmaal in Mechtelen is het eenvoudiger op de route te komen en volgen deze dan verder en als we een supermarkt passeren, die op zondag geopend blijkt te zijn doen wij daar nog wat boodschappen.
Tiny ziet als zij buiten bij de fiets staat te wachten Arie en Gemma voorbij rijden.
Als we de boodschappen weer hebben opgeborgen rijden we verder richting Londerzeel
Vanuit Londerzeel voert de Jacobsrouteroute over de Leirekensroute een fietspad over een voormalige trambaan die ons rechtstreeks naar Aalst voert. Niets op aan te merken grote stukken rijden in de schaduw van de bomen en dat weten wij wel te waarderen op zo'n warme dag
Eenmaal bij Aalst aangekomen, besluiten we niet de stad in te gaan maar gelijk door te rijden langs de Dender richting Ninove.
Niet veel verder komen wij, langs een in onze ogen, mooie plek om een siësta te houden. Lekker in de schaduw van hoge populieren, we moeten wel de hond in de gaten houden, want het is behoorlijk druk met fietsers (veel mannen op racefietsen)die allemaal een tourtje maken
Als we daar onze uitgebreide pauze houden komen Gemma en Arie weer langs fietsen. Die zijn kennelijk de wel de stad ingegaan. Als zij voorbijgaan groeten wij hen
Na verloop van tijd besluiten weer verder te rijden over het fietspad langs de Dender. Het is een mooie route langs een in onze ogen smerige rivier. Wat wel storend aan dit fietspad is dat er met regelmaat witte ribbels op het fietspad zijn aangebracht. Deze dragen niet bij aan het fietsgenot, evenmin als de boomwortels die hier en daar het asfalt behoorlijk hebben opgewerkt en we af en toe dooor gelanceerd dreigen te worden
Op een goed moment halen we Gemma en Arie weer in. We besluiten omdat het aantal campings hier in België dun gezaaid is, bij Schendelbeke op een natuurcamping te gaan staan, die daar volgens het routeboekje moet zijn, bij een jeugdherberg. Samen met Arie en Gemma proberen we uit te vinden waar de camping is, maar we kunnen die niet vinden.
Bij navraag sturen mensen ons wel een kant heen, maar dat blijkt uiteindelijk toch de Gavers te zijn een camping die we eerst wilden vermijden. Het was nog een heel gehannes dwars door een druk recreatieterrein heen, met maffe hekken welke het onmogelijk maakte om daar met goed fatsoen voorbij te komen.
Zeer tot mijn ergernis, maar gelukkig waren er veel helpende handen om tandem met kar en al over de hekken te helpen.
Zo belanden we uiteindelijk toch nog op de door ons niet gewenste camping.
Na ingeschreven en betaald te hebben kregen we een plek toegewezen in de brandende zon, zeer tot ons verdriet, maar ja,de zon is tot op heden nog alle dagen ondergegaan.
Omdat Tiny niets zag in een wandeling naar het zwembad, waar we naar zeggen met korting zouden mogen zwemmen, liep Anton alleen die kant, om eens te kijken of het nog de moeite waard was, en of er eventueel nog gelegenheid tot eten was.
Daar aangekomen trof hij Arie en Gemma aan die ook polshoogte kwamen nemen.
Hoewel het zwembad met een uur gesloten zou worden besloten we het er op te wagen en niet lang daarna trokken we baantjes in het zwembad en/of lieten we ons meedrijven in een soort kunstmatige stroomversnelling. Na enige tijd vonden we het weer welletjes en gingen terug naar de camping.
Samen besloten wij om even verderop te gan kijken voor een eetgelegenheid, wat er bij het zwembad aan eetgelegenheid was kon in mijn ogen geen genade vinden. Gelukkig hoeden we niet ver te rijden. Bijna op loopafstand, een paar honderd meter vonden we een geschikte accommodatie.
Honden (Terry}bleken niet binnen te mogen, maar het was geen bezwaar als we plaats namen aan de tafel die nog voor de deur stond.
Aangezien deze plaats ook nog lekker in de schaduw was besloten we daar plaats te nemen.
Als gasten buiten de orde werden we niet vergeten en goed bediend, zodat we uiteindelijk tevreden terugkeerden naar de tent.
Toen Gemma en Arie later terugkwamen, vertelde zij dat zij in een gelegenheid in Schendelbeke hadden gegeten, hadden we toch een beetje spijt ook niet door te zijn gereden, want aan de verhalen te horen was dat een iets gezelligeer ambiante geweest. Edoch je kan niet alles hebben.
Zo was er weer een dag voorbij.
Morgen weer een nieuwe dag.
Wat zou die ons weer brengen?
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op: 03-08-2006 om 15:14:14