Maandag 3 juli 2006\
Schendelbeke – Saint-Amand-Les-Eaux (Fr)
De volgende morgen het gebruikelijke ritueel, wat zich tijdens fietsvakantie afspeelt.
We groettn onze medefietsgenoten en vertrokken richting Dender, terug naar de St-Jacobsroute.
Het beloofde wederom een prachtige dag te worden. Kon men zich beter wensen. Mooi weer. Misschien had het wel wat minder warm gekund overdag?
MGelukkig heeft de mens dat niet in de hand, en zo in vroeg in de morgen was het nog best te doen.. Ook zo’n fietspad langs de Dender kon slechter.
Oeps…. Wat zeg ik? Dat kan echt!
"Volgens mij zijn we in Wallonië", zei ik tegen Tiny.
"Hoezo?"vroeg Tiny.
"Voor mij is dat geen vraag, als je van een geasfalteerd pad plots op een hobbelig, nauwelijks verhard, pad komt dan kan het niet anders zijn of we komen in een andere provincie of gemeente en in dit geval Henegouwen"
Ik vervolgde:“Als dit als dit al zo’n beroerd pad is dan denk ik dat wij verderop, waar volgens onze routeboekje het pad zeer smal en slecht wordt, het alternatief van de asfaltweg kiezen naar Lessines.”
Aldus geschiedde en zo verlieten wij bij het oversteken van de sluis voor ons alternatief en kwamen we al spoedig in Tournai aan.
Daar kwamen wij onze eerste serieuze helling tegen, die wij zonder noemenswaardige problemen overwonnen. We stapten wel af, maar dat was om een lekker broodje met een minder lekker bakje koffie (lijkt verdomme wel Cichorei!) te scoren.
Daarna vervolgenden wij de route die nu over aanmerkelijk heuvelachtiger parcours ging dan wij tot nu toe hadden ondervonden.. Dat weerhield ons er niet van dat wij na een voorspoedige tocht in Tournai aankwamen.
Wij deden daar wat boodschappen aten een hapje in het restaurant bij een grote supermarkt en keken nog wat in de stad rond. 
Daar kwamen we nog wat fietsende Nederlanders tegen die uit hoofde van de door hen ondernomen pelgrimmage op jacht waren naar stempels. We groeten hen en reden rondom de in de steigers staande kathedraal, hetgeen een indrukwekkend bouwwerk is.
Eerst scheen het, dat een blik in het binnenste van dit gebouw ons niet vergunt was, maar na een rondje, zeg maar ronde, bleek opeens één van de deuren toch geopend. en konden wij alsnog een blik werpen,
“Papier hier” (grapje)
Dan zochten wij de route weer op, dat was niet moeilijk want daarvoor was het voldoende om de rechteroever van de Schelde (Escaut in goed Frans) op te zoeken..
Eenmaal buiten de stad passeerden wij Oude kalkovens. In de schaduw daarvan vonden wij een mooi plekje om ons nog even te verpozen, zo op het heetst van de dag. Ontspannen gaat ons nu eenmaal beter af op een rustige plek dan in en rumoerige stad.
Hoe aangenaam is het te vertoeven op zo’n plek terwijl verderop aan de overkant hard wordt gezwoegd in een steengroeve, en schepen over de rivier af en aan varen..
Nadat wij daar een tijdje hadden verbleven en rondgekeken in de voormalige kalkovens, kwamen onze mede Toursgangers Gemma en Arie voorbij We maakten een praatje en besloten, als we elkaar toch steeds tegenkomen dan kunnen we de reis vnet zo goed gezamenlijk voortzetten.
Zo kon het gebeuren dat wij onze reis met z’n gevieren voortzetten.
Bij Bleharies moesten we, volgens onze routebeschrijving, weer van de Schelde verwijderen
Wij besloten ongehoorzaam te zijn en de Scarpe te blijven volgen. We waren zo al snel in Frankrijk (bij Maulde)
Op een gegeven moment hield het jaagpad langs de Scarpe op, maar gelukkig konden we langs en landweggetje op de gewone weg komen. Bij de brug over de Scarpe, stopten wij bij een Tabac
De barkeeper en bezoekers aan de bar probeerden met ons een praatje te maken hetgeen slechts gedeeltelijk lukte vanwege de taalbarrière, maar de atmosfeer in de Tabac ademde vriendelijkheid, zodat wij weer goed gestemd op de fiets stapten.
We reden weer terug over de spoorlwegovergang, waar we net ook over waren gekomen, en reden over de D268 over Nivelle naar St-Amand.
Eénmaal in St-Amand viel het niet mee in het stadsmidden te komen, maar daar waren we eerlijk gezegd ook niet het meest in geïnteresseerd. Het vinden van een camping was een hoger doel, want het warme weer vergde steeds meer van onze fysieke krachten.
Gelukkig vonden we na enig rondrijden en -vragen voorbij Mont des Bruyeres een camping waar we ruimschoots in de schaduw onze tenten konden opzetten, maar niet nadat wij eerst een biertje hadden gedronken in de kantine, want daar waren we wel aan toe.
Zo was het wel weer welletjes deze dag en toen deze ook duidelijk ten einde spoedde, zochten wij, gekweld door de mugge,n onze tenten weer op.
Welterusten!
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op: 03-08-2006 om 15:23:35