Donderdag 29 mei
Ovingham – Lanchester (Goed weer, zon)Brug bij Prudhoe
Zo rond 8 uur vertrokken wij van de camping de Hermitage.
Anton had een route uitgestippeld die ons fietsroute 14 zou moeten brengen.
Met het zonnetje en de wind in de rug en even later reden we fluitend over de brug naar Prudhoe. Dit fluiten zou ons echter spoedig vergaan, we wisten dat we het één en ander aan klimwerk te verstouwen zouden krijgen, maar wat wij deze dag voorgeschoteld zouden krijgen overtrof deze verwachting. Echter het was niet alleen het hoogteverschil wat we overwinnen moesten maar ook de verkeersdrukte met name op het eerste stuk, die behoorlijk was en het weinig rekening houdend gedrag van de de bestuurders van vracht- en personenauto's.
Omdat het moeilijk is om dergelijke hellingen omhoog te rijden en dan ook nog in een exact rechte lijn te rijden, maakt dan het fietsen op zo'n weg tot een hachelijke onderneming. Zozeer zelfs dat ik, die meestal niet zo bang ben in het verkeer, besloot dat het verstandiger was om stukken te lopen of over het voetpad te fietsen. We waren dan ook blij van deze weg af te zijn en linksaf te kunnen slaan naar het dorpje Hedley upon Hill, een plaatsje wat zijn naam alle eer aandeed en dat met hellingen tussen de vijftien en twintig procent! Dus dat werd weer stukken lopen.
Gelukkig komt aan alles een eind en konden wij in ieder geval weer een flink stuk fietsen, maar kregen we weer een aantal afdalingen over smalle weggetjes die alles van mijn stuurmankunsten vergden en nog meer van de remmen, zozeer zelfs dat ik besloot deze nog maar eerst eens wat strakker af te stellen.
Bij deze hellingspercentage's, die de twintig procent soms overstegen werd het uiterste gevergd van de remmen.
Eenmaal beneden dachten we het ergste wel te hebben gehad, maar daar kwamen we bedrogen bij uit.
Over een riviertje heen was er weer een steile helling, die ons ridder te voet maakten en nog één en nog één
Bij Hamsterley moesten wij bij route nr 14 aankomen, maar tot onze schrik moesten we nog een stukje langs een stinkend drukke weg pittig klimmen. Dus maar weer even lopen, het kon niet ver zijn.
Bij navraag bij een bewoner, die vriendelijk te verstaan gaf dat hij niet Engels was maar een Welshman, zei hij dat we honderd meter verderop de route konden oppikken.
Eenmaal in Consett moesten we ons nog door een aantal hekjes wringen en een aantal drukke kruispunten oversteken, maar kwamen daarna weer op de route terug die richting Lancaster ging. De rest van de rit verliep zonder grote problemen. Hoewel het fietsen over het gravel wat zwaar ging vanwege een zachte voorband die wel niet hard op te pompen leek.
Om van dit gezeur af te zijn besloot ik een andere binnenband om het voorwiel te leggen, bij latere inspectie bleek de band niet lek te zijn.
