Ik stond op hoge bergen

Jan Engelman

Ik stond op hoge bergen
het dal was wit als sneeuw
maar op zijn voorhoofd
droeg ik de zonde van de eeuw

Daar was met bloed geschreven
in een verafschuwd woord
wat wij als Kaïn schuldig
geen naam meer geven: moord.

Moord op de ongetelden,
moord op onnozelheid,
moord van de nietgeboornen
en van majesteit.

De diepe daad, de gruwel
die menschen lust verschaft
de moord in de gedachte
verricht en nooit gestraft

Op lichamen en zielen
op droom, op dier en plant,
de moord uit de machine
of achteloozen hand

En toen de de zon ging dalen,
het witte dal werd zwart,
scheen zij met late stralen
in 't venster van mijn hart

Het was als van de andren
het hunkerde naar macht
die doodt het ongeziene
en dompelt ons in de nacht.

Waar is uw geloof gebleven?
En koestert gij nog hoop?
De liefde wordt geschonken
in 't bekken van den doop.

Ik stond op hooge bergen,
er ruischte een waterval
de toppen werden duister
, een licht blonk in het dal,

Anton Greefkes © 28-09-2000 Zwaag

Muziek: Anton Greefkes


Luister hier naar "Ik stond op hoge bergen"