Panta Rei

Jan Engelman

De blinkende maan in de Golf van Biscaye:
terrassen van zilver ik wandel alleen
op de eeuwige stroom en het eeuwige waaien,
van alles ontheven, voor immer sereen .

Het sneeuwen der meeuwen op wiegende baren,
het dansen der schepen ging aan mij voorbij,
mijn ogen zij blind van hartstochtelijk staren,
mijn ziel werd reisvaardig voor 't eindeloos tij

Want wat zou ik hier in doldriftig verdringen,
wanneer ik dit maatloze vloeien verken,
de sterren weerspiegel, de winden doe zingen
en zelve de zee en haar majesteit ben?

Nog eenmaal dat beeld van twee ogen die blonken,
nog eenmaal ons zoet en ons vurig verhaal
de zee heft haar schoot en door koele spelonken
de kinkhoren schalt waar ik jubelend daal.

O stijgen, o dalen en zingende zweven
onsterfelijke Meermin, geen doodsagonie
is einde of oorsprong van 't waaiende leven:
de stroom gaat altoos en is zielsmelodie

Muziek: Anton Greefkes