Wel vindt men glimpen van geloof in de paradijselijke zaligheid die de natuur ons symbolisch openbaren kan, in de poëzie van Ledeganck en Van Duyse en tientallen na hen. Meer dan een halve eeuw later zal Arnold Sauwen nog zijn 'Vaderhuis' dromend omgeven met al de wijding van een patriarchaal, haast bijbels mysterie. Helaas, te zelden krijgt het natuurbeeld zulke diepte en sacrale wijding. Het is of een vreesachtige gematigdheid, soms zorgvuldig achter retorische pathos en frasen gecamoufleerd, de Vlaamse (en Nederlandse!) dichter belet zich ten volle over te geven aan de genaden van de zielsverrukking. Hij blijft verwijlen binnen de vaste grenzen van het bewuste gevoel en schrijft van daaruit over de natuur, in plaats van, door intuïtieve communie met de ziel der dingen, hun diepste wezen zelf te bereiken en in de taal te vangen. Daarom ligt het opperste bereiken van onze natuurpoëzie - enkele zeldzame extatische bladzijden niet te na gesproken - in een delicate stemmingskunst, die een min of meer vergeestelijkte natuurindruk in gevoelig melodische verzen vangt. Men vindt reeds zulke atmosferische momenten, met vloeiende taalmuziek doordrongen, in het beste werk van Ledeganck, en gans de eeuw door, tot in de latere generaties waartoe Verriest, De Mont, Van Langendonck, Sauwen e.a. behoren. Het is bescheidene, maar eerlijke en stemmige natuurpoëzie. Een der lievelingsgedaanten van de mens in de Vlaamse dichtkunst is de landman, die in het dorp of op de boerderij in de gezegende natuur zijn noest en nederig leven leidt. Zijn levenswijze is sober. De hymne van Ledeganck op de boekweit vindt haar laatste climax in de evocatie van de nederige maaltijd die het gezin geniet aan de aartsvaderlijke haard

Dra was 't aan de dis gezeten,
Waar 't een feestgerecht mocht eten, W
aar noch specerij noch wijn
Bij behoefde, om alle smarten
Te doen vlieden uit de harten;
En wat mocht dit feestmaal zijn?
O! wat zou het anders wezen
Dan 't aartsvaderlijk gebak,
In ons Vlaanderen steeds geprezen
Onder 't veldelijke dak?